آرمان سرخ

با رویش ناگذیر جوانه چه میکنید ؟

armansorkh — Wed, 23 Jul 2008 19:38:18 GMT

ساعت ۴:۳۰ اتوبان کرج - پل فردیس :
موبایلم زنگ می خورد . علی بود . پرسید کجایی ؟ گفتم : دارم میرم امام زاده طاهر . گفت : برگرد اتوبوس کانون نویسندگان را متوقف کرده اند . خطرناک است . گفتم : باشه . اما رفتم . به هژیر تلفن زدم که چه خبر از اتوبوس گفت : اتوبوس را در ابتدایجاده متوقف کردند . پرسید تو کجایی ؟ گفتم رسیدم
امام زاده بهت زنگ میزنم .
ساعت ۵ امام زاده طاهر :
اولین چیزی که تو چشم می خورد حضور گسترده نیروهای امنیتی است . چه لباس شخصی چه با لباس فرم نیروی انتظامی . راستی انگار کاپشنهای احمدی نژادی لباس کادر حضرات واواکی شده است . من نفهمیدم اینها چرا تو جهنم مرداد کاپشن می پو شند .
به هژیر زنگ میزنم . اینجا عوض هرچی مامور است . میپرسد مراسم شروع شده است ؟ پاسخ منفی است . باز پرسید رئیس دانا را دیدی ؟ گفتم نه اگر دیدم بهت خبر میدم .
ساعت ۵:۱۵ امام زاده طاهر :
آقای دکتر ، هژیر پشت تلفن است . صحبتی کوتاه گوشی را میگیرم به هژیر میگم اگه خبری شد به من بده نگرانم .
رفقا اندک اندک از راه میرسند . سلام و احوال پرسی و تشر ماموران نیروی انتظامی . آقا اینجا تجمع نکنید . عکس نگیرید . حرکت کن .
از آنها اصرار برای ترک کحل و از ما مقاومت .

سرهنگی به من گفت : مراسم شما مجوز ندارد !!! برخلاف قانون است !!! گفتم از کی تا حالا بیاید برای مراسم شب سال هم مجوز گرفت ؟
نمیگذارند کسی به طرف مزار برود . البته چند نفری رفتند .
ساعت ۵:۳۰ است . دکتر رئیس دانا شعری را که میخواست خواند . جمعیت دست میزند و به طرف درب خروج حرکت میکنند .
جمعیت ایستاد . رفقایی دارند شعر میخوانند و جمعیت دست میزند . حضرات را کارد بزنی خونشان در نمی آید . شعر دست و دوباره شعر دست و ...
۱۵ دقیقه ای شد که شعر خواندیم و دست زدیم . دکتر رئیس دانا خواهش کرد که به سمت درب خروج حرکت کنیم .
در حال حرکت به سمت درب خروجی همه با هم می خوانیم :
یه شب مهتاب ، ماه میاد تو خواب ، من رو میبره کوچه به کوچه ...........
از امام زاده خارج شدیم .
دست در دست هم فریاد میزنیم :
یار دبستانی من ، با من و همراه منی ، چوب الف بر سرما ، بغض من و آه منی .........
نزدیک ساعت ۶ است در متروی گلشهریم . با رفقا داریم برمیگردیم تهران . نگران کسانی هستیم که در اتوبوس بودند . دارند به سمت شرق تهران میبرنشان .
ساعت ۷
خیالم راحت شد انگار بچه ها را آزاد کردند . برای کسی مشکلی پیش نیامده است . به چند نفر زنگ میزنم . خیالم راحت شد . همه فعلا سالم هستند .
سخن آخر :
آقای مسئول که نمیدانم که هستی و در کجا دستور دادی که نگذارند امسال مراسم هشتمین سالگرد در گذست احود شاملو برقرار شود . به کجا رسیدی ؟ مراسم را هرچند سخت و اندک اما برگزار کردیم . جلوی اتوبوس را میگیرید ایراد ندارد از این به بعد با مترو می آییم . آقای مسئول از چه وحشت دارید ؟ از مرده شاملو هم در هراسید ؟ حضرات به کجا میروید ؟ دیر نیست روزی که دکان دیکتاوری ولایت فقیه را جمع کنیم و به زباله دان تاریخ بیفکنیم . این هراس از سر قدرت نیست . از سر ترس وحشت از خشم خلق است . منتظر خشم ما باشید . هرچند شما از مرده ما نیز هراس دارید . وعده دیدار گلزار خاوران.
پ.ن : وقتی ما اسکورت (؟) شدیم گزارش یک شاهد عینی از برخورد با اتوبوس های کانون نویسندگان

من آن روز را انتظار میکشم ، حتی روزی که دیگر نباشم

armansorkh — Tue, 22 Jul 2008 21:24:18 GMT

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .

*******

روزی که کمترین سرود بوسه است
و هر انسان
برای هرانسان برادری است
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه است و قلب برای زندگی بس است
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی
روزی که آهنگ حر حرف زندگی است
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه را نبرم
روزی که هر لب ترانه ای است
تا کمترین سرود بوسه باشد
روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود
روزی که ما دوباره برای کبوتر هایمان دانه بریزیم ....

******
و من آن روز را انتظار میکشم
حتی روزی که دیگر نباشم

هشتمین سالگرد در گذشت احمد شاملو

پ.ن : رفیق عابد توانچه امروز صبح خود را به زندان اراک معرفی کرد . رفیق منتظرت خواهیم ماند .
پ.ن ۲: آلبوم جدید سیاوش قمیشی را از دست ندهید بی نظیر است .

یادمان جانفشانان دهه 60

armansorkh — Sun, 20 Jul 2008 22:02:18 GMT

واى بر من
چه بی‌قرار می‌سوزد اين تن من
از لهيب تند فاجعه
از لحظه‌هاى تب‌آلود اشک و آتش و خون
در آن تابستان
شهريور
مردادماه جنون.
وقتى هزار هزار خواهر و برادرم
بر سر دار شدند
و بادبادک‌هاى انسانى
با دست‌هاى جهالت
بر فراز سرم به جنبش در آمدند.

من سوختم در شعله‌هاى جنون
من گر گرفته تنم از اژدهاى فسون
در جنگل و رود جاى جاى گستره‌ام
مى‌سوزم از لحظه‌هاى تب‌آلود
اشک و آتش و خون
وا....ى بر ما
واى بر ما
با که گوییم
بر ما چه رفته است
در اين سال‌هاى جنون؟

پ.ن : سال گذشته در چنین روزهایی بود که به انتشار مقاله تحت عنوان سالهای جنون ۶۷-۵۷ در اینجا اقدام کردم . فشار های پیدا و پنهان در آن مقطع به حدی بود که از انتشار کامل آن مقاله خودداری کردم . اما ااین بار قصد دارم با انتشار کامل آن مقاله اندکی از دین خود را به هزاران نفر از بهترین فزرندان باد و آفتاب که خلق را بیشتر از خویش و خویشاوند دیدند و جان خود را برای آزادی و رهایی خلق فدا کردند ادا کنم

سبز ، سبزم ریشه دارم

armansorkh — Fri, 18 Jul 2008 11:21:18 GMT

خسرو شکیبایی رفت .خبر تلخ بود و کوتاه . هرجند که خواندنش یسبار سخت وشوک آور است . توقع دارید چه بنویسم از فیلم هایش از سریالهای که بازی کرد یاد کنم یا از آن سه سیمرغی که به خانه برد . نه اینها کار من نیست بدون شک فردا لیست کاملتری از آنچا من در ذهن به یادگار دارم در روزنامه ها میخوانید و احتمالا در رادیو تلویزیون میشنوید و میبینید .
فروغ سالها پیش سرود تنها صدا است که می ماند اما در مورد خسرو شکیبایی باید گفت تنها هنر است که می ماند .
یادش گرامی باد .

طلب عفو از که و به چه ؟ نامه ای از فرزاد کمانگر

armansorkh — Wed, 16 Jul 2008 10:29:05 GMT

به نام آزادی

تعريف دقيق جرم سياسي و پيرو آن زنداني سياسي در هيچ جاي قاموس حقوقي - کيفري جمهوري اسلامي مشخص نشده که به تابع آن در مظان هرگونه اتهام ناسره و نامربوط قراردادن شخصي که طبق استانداردهاي حقوقي معقول در جهان متهم سياسي به شمار مي آيد امري رايج باشد ، اساساً در جايي که بعضي ها خود را فراتر از قانون ميدانند ، بدون داشتن تحصيلات آکادميک حقوقي يا سياسي خود را بهترين و نادرترين سياستمداران و عالمان علم قضا به حساب مي آورند و عملکرد سياسي خود را نيز تنها آلترناتيو سياسي در زمان غيبت امام زمان (عج) دانسته و به طبع تمامي اقشار جامعه ايران را پيرو محض و مطيع سياستهاي خود پنداشته و نتيجتاً هيچ مسلک و شيوه سياسي را به رسميت نشناخته و بالاتر از آن براي بقيه آحاد ملت نيز مجاز و روا نميدانند . بنابراين جاي تعجب نيست که اين عده با فراق خاطر کامل کسي ديگر را به جز خود صاحب صلاحيت اظهار نظر در امور سياسي نداند مگر آنکه به تائيد يا تمجيد رياکارانه از آنها پرداخته و اظهار علني هيستريک حمايت خود را از سياستهاي رسمي اين طبقه دستمايه سوداي رسواي خويش قرار دهد .
فعالبت سياسي به معناي مصطلح و رايج عصيان نيز از طرف اين گروهها تنها براي کساني که از اسلام سياسي ، تمام جنبه هاي انسان ساز ، لطيف و روحاني با قوانين مدون و محکم جهت پي ريزي جوامع سالم و با نشاط بشري را يکجانبه به کناري گذاشته و بنا به گفته خود با تفکر ايام آغازين ظهور اسلام فقط " الجنة تحت ظلال السيوف " و " النصر بالرعب " را فرا گرفته اند ، بنابراين جاي تعجب نيست که در نظام نظري و حقوقي اين عده مصاديق فعاليت سياسي ، جرم سياسي ، اتهام سياسي و زنداني سياسي احصا نشده است . سخن کوتاه آنکه ، اينجانب فرزاد کمانگر بعنوان يک شهروند ايراني داراي حقوق مشروع و عرفي پذيرفته شده در قانون ايران و جهان و بعنوان کسي که وزارتخانه آموزش و پروش همين حاکميت اينجانب را صاحب صلاحيت تعليم به فرزندان اين آب و خاک دانسته ، اکنون طبق رول معمول حقوق بين الملل ، طبق اعلاميه جهاني حقوق بشر و طبق تعاريف مقبول خردورزان سياسي در جهان خود را مصداق بارز و کامل يک زنداني سياسي ميدانم که از بد حادثه در بد زمان و بدمکاني که تعريف ساده از جرم سياسي در لفاف عناوين عجيب و شگفت ، نظير حرب با خدا ، افساد في الارض ، اقدام عليه امنيت ملي به تنگ نظرانه ترين و غير دموکراتيک ترين وجه گرفتار آمدم ، توجه خوانندگان را به موارد مطروحه زير جلب مينمايم تا سير دادرسي در مورد پرونده من در دستگاه عدالت فعلي ايران روشن تر شود :
1-اينجانب در تاريخ 27/5/85 در شهر تهران به دليل تحت مظان قرار داشتن به فعاليت سياسي غير مجاز بازداشت شدم ، عليرغم تصريح قانون اساسي به حق متهم مبني بر داشتن وکيل 16 ماه از اين حق محروم بودم ، يعني بعد از 16 ماه تحمل سخت ترين انواع شکنجه تحت لواي بازجويي که برخلاف موارد مطروحه در قانون حفظ حقوق شهروندي بوده و شرح کوتاهي از آن را در رنجنامه اي که قبلاً نگاشتم ذکر شده است . البته لازم به ذکر است که در شهر کرمانشاه دادستان انقلاب وقت ضمن بي اعتنايي به اصل تفهيم اتهام با صدور دستور به ضابطين قوه قضائيه خواستار تداوم شکنجه و فشار بيشتر جهت پذيرش گناه مرتکب نشده اينجانب شد (که اگر بازپرس شعبه 14 امنيت تهران دستور بازگشت ما را به تهران نميداد بي گمان زنده نبودم) و حتي کار را به آنجا رسانيدند که مراحل آغازين تشکيل پرونده به گفته خودشان انجام "تحقيقات فني " هنگامي که نه جرمي ثابت شده و نه جلسه دادرسي برگزار شده و بدون داشتن وکيل هرگونه اتهامي را به اينجانب وارد مي ساختند و صراحتاً و با کمال خوشحالي از صدور حکم اعدام من خبر ميدادند.
2-در خلال دوره 16 ماهه در کارخانه متحول سازي وزارت اطلاعات و بعد از اعزام از کرمانشاه به تهران دفعتاً وطي يک عمليات محيرالعقول عناوين اتهامي قبلي اينجانب نظير عضويت در حزب پزاک ، حمل مواد منفجره ، اقدام به شروع بمب گذاري و حتي بمبگذاري از نامه اعمال من محو شده و اتهام خلق الساعه جديدي به نام عضويت در حزب کارگران کردستان ترکيه ؟!!! برايم تجويز شد . البته بنا به عادت مافي السبق بدون هيچگونه مستند و مدرکي ، حتي جعلي و ظاهري .
3-در همان ايام مذکور شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران معلوم نيست که چرا و چگونه ناگهان قرار عدم صلاحيت خود به طرفيت دادگاه انقلاب سنندج را صادر نمود.
4-تحمل نزديک به دو ماه انفرادي همراه با شکنجه هاي وحشتناک توسط مسئول بازداشتگاه اطلاعات سنندج که مشخص نبود اعمال اين حجم عظيم فشار و شکنجه به چه جهت و در خدمت کدامين هدف و مقصود بود ؟ چرا که در طول اين مدت نه تفهيم اتهام جديدي شده بودم و نه حتي يکبار ، يک سئوال جديد هم از من پرسيده شد و سرانجام اين قصه صدور قرار عدم صلاحيت اين بار به طريق معکوس از طرف دادگاه انقلاب سنندج به طرفيت شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران تکرار شد ، گويا حضرات به اين نتيجه رسيده بودند که تنوعي در اعمال شکنجه اينجانب قرار دهند و طبعيت مهرپرور و مهرورز خود را در هر سه مرکز استان به من نشان داده و ترجيحاً به من فهمانده شود ، به هر کجا که روي "آسمان همين رنگ است"
5-و بالاخره ميرسيم به اوج شاهکار اين سناريو امنيتي - قضائي ، يعني مرحله تشکيل دادگاه ، مرحله تشکيل جلسه دادرسي و نهايتاً صدور حکم ، البته خواننده متوجه باشد که دستگاه قضائي در هجدهمين ماه پس از دستگيري به اين نتيجه رسيد که اتلاف فرصت ديگر کافي است و اين پرونده بايد سريعاً ختم به خير شود و اين نيت خيرخواهانه حتي به جلسه دادگاه نيز سرايت نمود و اينجانب در طي کمتر از 7 دقيقه (بله درست خوانديد ، فقط هفت دقيقه) که 3 دقيقه آن صرف قرائت کيفر خواست گرديد ، مستحق اعدام تشخيص داده شدم ، آنهم در دادگاهي که طبق نص صريح اصل 168 قانون اساسي جمهوري اسلامي بايد به شکل علني با حضور وکيل و در حضور هيئت منصفه برگزار ميگرديد ، که هيئت منصفه و علني بودن دادگاه فوق هيچگونه مفهوم و وجود خارجي نداشته و حتي به وکيل اينجانب نيز قبل از دادگاه و در هنگام دادگاه اجازه صحبت کردن حتي در حد سلام و عليک با من را ندادند و حتي فرصت قانوني دفاع از من را نيز پيدا نکرد . قابل ذکر است در کيفرخواست فقط اتهام عضويت در پ.ک.ک در دادگاه به من ابلاغ شد.
6-قاضي پرونده يکماه بعد، طي يک پروسه تشريفاتي هنگام ابلاغ حکم به اينجانب صراحتاً اعلام نمود که وزارت اطلاعات قبل از صدور حکم دادگاه محاربه تو را مسلم و قطعي تشخيص داده و حداقل حکم مورد انتظار را اعدام دانسته ، البته اين موضوع چندان براي من تازگي نداشت زيرا که تمامي بازجويان اطلاعات در هر سه شهر از همان روزهاي آغازين بازجويي پيشاپيش تاکيد موکد داشتند که "ما تشخيص ميدهيم که چه کسي چه حکمي بايد بدهد و حکم تو نيز بايد اعدام باشد" (عين گفته بازجوهاي پرونده)
توجه به موارد مشروحه فوق که فقط مشتي از خروار است براي عبرت گيرندگان مايه تاسف است ،چرا که دستگاه اطلاعاتي - امنيتي کشور با نقض مکرر و فاحش نص صريح قوانين مصوبه جمهوري اسلامي و در راس آن اصول قانون اساسي مانند اصل 20 (يکسان بودن همه در برابر قانون)، اصل 23 (ممنوعيت تفتيش عقايد) ، اصل 35 (داشتن حق وکيل) ، اصل 37 (اصل برائت) ، اصل 38 (ممنوعيت شکنجه) ، اصل 39 (ممنوعيت هتک حرمت و حيثيت ) ، اصل 57 (استقلال قوا) ، و اصل 166 (مستدل و مستند بودن احکام) ، اصل 168 (علني بودن دادگاه جرايم سياسي) و نقض قوانين حقوق شهروندي ، نقض آئين دادرسي و نقض آئين نامه داخلي سازمان زندانها ، از يکطرف ، يکسره خط بطلان برآنچه که در متن قوانين جمهوري اسلامي ذکر شده ميکشد و از طرف ديگر در مقام زننده اتهام - بازجو - بازپرس ، دادستان و قاضي قرار گرفته و نهاد به ظاهر زير مجموعه قوه مجريه بسي بالاتر از قوه قضائيه براي خود شان قائل است گويا "پريرو تاب مستوري ندارد ، در ار بندي سر از روزن درآرد"
چنين به نظر ميرسد صدور احکام سنگين براي فعالان مدني در مناطق کردنشين مقابله اي جدي براي سرکوب اين حرکتهاست و صدور احکام اعدام ما نيز بنا به ملاحضات سياسي و مقاوله هاي سياسي با احزاب تازه به قدرت رسيده (شما بخوانيد تازه مسلمان) يکي از همسايگان غربي است که در کشتارهاي قومي يد طولايي از 1915 تا کنون دارد ، اين حکم اعدام نوعي پيش کشي سياسي و کرنشي منفعلانه و ذليلانه از طرف يکي از شرکاي همخوابگي ايدئولوژيکي به شريک ديگر است که البته عليرغم به ظاهر واحد در هدف ، و تبين مسير ، نظرات کاملاً متنافري از هم دارند .
حال با توجه به آنچه که شرحش دادم ، آيا من شايسته حکم اعدام بوده ام ؟ و آيا اينجانب جهت حفظ زندگي خود بايد تقاضاي عفو نمايم ؟ عفو و عذر تقصير از چه و به که ؟ آيا آناني که حتي قانون مکتوب خود را به کرات زير پا گذاشته و به قانون نانوشته و خودسرانه خود حکم به شکنجه و اعدام ميدهند ، در اين راه با دست و دلبازي تمام زندگي بخشش ميکنند به درخواست عفو مستحق تر نيستند ؟

فرزاد کمانگر
زندان رجايي شهر کرج
بند بيماران عفوني و متادوني
25/4/87

بيانيه جمعي از دانشجويان دانشگاه هاي آزاد در اعتراض به بازداشت هاي اخير

armansorkh — Sat, 12 Jul 2008 21:17:18 GMT

به نام آزادی

جريان دانشجويي سالهاست که به تناسب جايگاه و کارکرد خود همواره ديده بان جامعه مدني است و متحمل فشارها و مشکلات فراوان بوده است و با بسته بودن فضاي سياسي،فرهنگي و اجتماعي هنوز کارکرد خود را حفظ کرده و با وجود تمامي تعليق ها و تهديدها وبازداشت ها که بر جان تنش ضربه افکنده همچنان درفش استقلال خود را بر فراز گمارده است و در روزگاري که سايه استبداد اين چنين ناجوانمردانه سنگيني مي کند و در نبود و حذف ديگر جريان ها و نهادهاي مدني با هزينه سنگين خود را نگهه داشته است تا نشان دهد که چرا جريان دانشجويي پرچمدار حرکتهاي اصلاح طلبانه توده مردم است .
9سال است که از فاجعه کوي دانشگاه 1378 مي گذرد، روزي که دانشجو به عنوان ديده بان مدني به وظيفه اصلي خود عمل کرد و از مطبوعات به عنوان رکن سوم جامعه مدني حمايت کرد و تاوان پيگيري هاي خود را نيز داد.
در جنگ قلم و چماق آنچنان چماق هاي استبداد بر دستان قلم به دستان کوبانده شد که تا سالها ننگ آن بر پيشاني آنان خواهد ماند وبا وجود گذشت 9 سال همچنان خون عزت ابراهيم نژادها دامن گير کساني است که با بي عدالتي روح جامعه دانشجويي را جريحه دار کردند وهمچنان دانشجو پيگير اين ناعدالتي هاست بطوري که از آن سال نزديک به يک دهه مي گذرد ولي 18تير همچنان در يادها ماند زيرا 18تير با واقع روزي بود که حرمت انديشه و اهل قلم شکسته شد و گويي سنگ بنايي شد تا هرساله در اين روز با بازداشت وتهديد کساني که به قول شريعتي نمي خواهند از پشت ميز دانشگاه به پشت پاچال بروند و سر در آخور خويش فرو برند، اين زخم کهنه جريان دانشجويي را جريحه دارتر کنند. بنحوي که امسال نيز همانند سالهاي قبل با بازداشت طيف هاي مختلف از جنبش دانشجويي به استقبال اين روز ميرويم
وليکن متاسفانه امسال علاوه بر دانشگاهاي دولتي شاهد بازداشت حجم وسيعي از دانشجويان دانشگاهاي آزاد هستيم که با بازداشت فعالين چپ مشهد بويژه فرزاد حسن زاده و محمد ميزبان آغازوبا بادستگيري سجاد رجب پور و...تعداد آنها به5 نفر رسيد که متاسفانه با بازداشت 4 از فعالين ارشد دانشجويي علي قلي زاده از شاهرود واز دانشگاه آزاد تهران ( سلمان سيما و مهدي خدايي) و مجيد اسدي از دانشگاه علامه اين تعداد رو به افزايش است
ما جمعي از دانشجويان دانشگاههاي آزاد تهران،تبريز، مشهد ،اراک،کاشمر،يزد، شهر ري ، کرج و قزوین اعتراض خود را به بازداشت هاي دانشجويان اعلام نموده و از رياست دانشگاه (دکتر جاسبي) انتظار حمايت و پيگيري وضعيت اين دانشجويان را داشته و خواهان آزادي هرچه سريعتر و بي قيد آنان هستيم
گيرم که در باورتان بر خاک نشسته ايم و ساقه هاي جوانمان از ضربه هايتان زخم دار است
با ريشه چه مي کنيد
گيرم که بر سر اين بام، بنشسته بر کمين پرنده اي، پرواز را علامت ممنوع مي زنيد
با جوجه هاي نشسته در آشيانه چه مي کنيد
گيرم که ميکشيد، گيرم که ميزنيد، گيرم که مي بريد
با رويش ناگزيرمان چه مي کنيد

جمعي از دانشجويان دانشگاههاي آزاد تهران، تبريز، مشهد ،اراک، کاشمر، يزد، شهر ري ، کرج و قزوین

به سر رسد این نبرد آخرین

armansorkh — Mon, 07 Jul 2008 21:18:18 GMT

بیا تا به یاد شهیدان تیر / که رفتند در راه عشق امید /بدان اخترانی که افروختند /

دل و جان به دامان صبح سفید / به پا کنیم پرچم خشم وکین را / پی افکنیم زندگانی نوین /

خروش ما برکند بنای بیداد /به سر رسد این نبرد آخرین / بود راه ما خدمت توده ها /

در این ره کنیم جان خود را فدا / کنیم پرچم اتحادی به پا / نشانی زخون شهیدان ما

از 18 تیر چه مانده است که در این نه سال نگفته ایم ؟ آیا امسال در 18 / تیر /78 نیز باید چون سالهای گذشته مرثیه بخوانیم ؟ از خیانت اصلاح طلبانی حکومتی بگویم که حفظ نظام دیکتاتوری را برخود واجب میداننستند و میدانند و زمانی که دیدند خیزش دانشجویی 18 تیر به خیزشی عمومی تبدیل میشود که پایه های نظام جمهوری اسلامی را به لرزه در می آورد به یا آوردند که وظیفه اصلی آنان حراست از دستاوردهای 20 ساله نظام دیکتاتوری است . پس سعی کردند با انحراف جنبش آن را به جریانی تبدیل کنند که خواسته های خود را در جامعه مدنی دنبال میکند . خواسته ای که محمود شمس در همان شب 18 از دانشجویان داشت که به درون کوی بازگرددند و پیگیری خواسته های خود را به جامعه مدنی و مطبوعت آزاد بسپارند !!!!
چهار روز پراتهاب گذشت ، دیکتاتور صدای پای انقلاب را شنید و یک مرتبه سران تحکیم که معلوم نبود از کجا این اختیار را پیدا کرده بودند که خود را رهبر اعتراضات مردمی - دانشجویی آن روزها بخوانند در فرایندی که غیر دموکراتیک یا بهتر بگویم دیکتاتور گونه شورای منتخب متحصنین را تشکیل دادند و دربهای دانشگاه را که در تسخیر دانشجویان بود به روی انصار و چمکه پوشان بازکردند و سنگر مقاومت در برابر رژیم را تحویل دادند تا حضرات اصلاح طلب که احساس کرده بودند فشار از پایین زیاد شده است به

چانه زنی در بالا بپردازند و آنگونه که دیدم سرو ته پرونده را چنان هم آورند که هنوز که هنوز است معلوم نشده قاتل یگانه شهید رسمی کوی دانشگاه عزت ابراهیم نژاد که بوده است و تنها محکومش آن سرباز وظیفه بود و....

هرچه بود گذشت .

و امروز نه سال بعد از آن فاجعه باید نشان اصلاح طلبان را در گورستان تاریخ در کنار دیگر یاران منفور جلادان و دیکتاتوران تاریخ یافت که تلاش خود را برای بزک کردن چهره کریه دیکتاتوران به کار گرفتند یافت .

بگذریم سخن از این روزگار است باز حاکمیت برای دانشجویان شمشیر از رو بسته است . موج جدید احضار و بازداشت دانشجویان شروع شده است . رفقا انوشه آزادبر، محمد پور عبدالله، نسیم سلطان بیگی و بیژن صباغ به بیدادگاه انقلاب اسلامی احضار شده اند در مشهد رفقا محمد زراعتی، فرزاد حسن زاده، توحید دولتشناس ، سجاد رجبی و محمد میزبان در یورشماموران واواک رژیم دستگیر شده اند رفیق یونس میرحسینی به سه سال حبس تعلیقی محکوم شده است و در تهران مهدی خدایی ، سلمان سیما و بنا بر برخی گزارش های مجید اسدی نیز بازداشت شده است . حاکمیت سعی دارد از فرصت تعطیلی دانشگاه ها حداکثر بهره برداری را کرده و به خیال خود به سرکوب جنبش داشجویی – مردمی مخالف خود دست بزند . روزهای داغ تابستان 87 آبستن حوادث تازه ای است .

نامه خواهر شهید عزت ابراهیم نژاد به مناسبت نهمین سالگرد ۱۸ تیر

به نام خدای آزادی

آوخ چه کرد با ما، این جان روزگار

۱۸ تیرماه دیگری در راه است، عشق به آزادی دیگری در راه است…

۱۸ تیر نماد جنبش ازادیخواهی ملت ایران است که در آن روز با تمام قوا و به صورت غیر دموکراتیک سرکوب شد. دانشجویان بی پناه در این روز مورد ضرب و شتم خشکه مذهبی هایی که در راه حفظ ارمان خود گام بر می داشتند، گرفتند و اصلاح طلبان که در راس قدرت بودند باز مانند همیشه بنا بر حفظ مصلحت نتوانستنند حق قربانیان بیگناه این روز را بگیرند.

اما ۱۸ تیر جنبشی بود که برخواسته از بدنه ملت بود، آنجا که فرزندان این سرزمین در مقابل دیکتاتور زمان به پا خواستند تا بگویند که همیشه و در هر زمانی و با هر حکومت ظالمی که باشد در مقابل ظلم خواهیم ایستاد.

ما در هر حال به دنبال انسانیت و وجدان آگاه هستیم و بشریت بیدار هیچگاه در مقابل ستم تسلیم نخواهد شد، ما باید بدانیم که بشریت و انسانیت اندیشه نیست، عمل هم هست.

به یاد آن روزهای تلخ تیرماه ۱۳۷۸ و به یاد شجاعت آن دانشجویان مبارز و به یاد شهدای عزیزمان از جمله عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی که مظلومانه، ما با تمام وجود خون خود را نثار آزادی وطن کردند، با هم به یاد این عزیزان و افراد گمنامی که این حماسه را ساختند، شمع دل خود را روشن نمائیم و یاد آنها را گرامی می داریم.

به امید روزهای خوب آزادی

پوران ابراهیم نژاد ۱۷/۴/۱۳۸۷

صلح طلبان سراسر جهان متحد شوید

armansorkh — Fri, 04 Jul 2008 20:40:18 GMT

جنگ را مى‌توان کثيف‌ترين کنش انسانى دانست که بشر در طول تاريخ خود آن را ديده و انجام داده است. در يک صحنه جنگ، در يک لحظه با يک انفجار بمب هزاران انسان کشته مى‌شوند. اگر هر انسان را يک جهان بدانيم در يک لحظه هزاران جهان نابود مى‌شود.
جنگ را همواره عده‌اى کوچک به راه مى‌اندازند براى منافع کثيف خويش ! عده‌اى که منفعت‌شان در کشتار و تخريب است. صفرهاى حساب‌هاى بانکى‌شان رابطه‌ى مستقيمى با تعداد کشته‌هاى هر جنگ دارد. به همين رکى و راستى و سادگى!
اما چه کسانى بايد با جنگ دشمنى کنند؟ و به صورت عينى و واقعى و جدى خواهان از ميان بردن هرگونه جنگ و استقرار صلح شوند؟ چه کسانى به واقع پيام‌آوران صلح‌اند؟
زنان به عنوان نيمى از جامعه هم‌واره کم‌ترين نقش را در جنگ‌ها داشته‌اند اما هم‌واره از بزرگ‌ترين قربانيان مستقيم و غير مستقيم اين پديده شوم بوده‌اند. زنان نه به خاطر سرشت و ذات‌شان بلکه به‌خاطر نوع اجتماعى شدن و جايگاه‌شان در جامعه هيچ‌گاه در جنگ‌ها نقش نداشته‌اند اما همواره قربانى‌هاى دم دستى بوده‌اند. چه به صورت مستقيم تعداد کشته‌هاى زنان بسيار زياد است تبعات بى‌خانمانى و درد و رنج جنگ‌ها بر دوش زنان چندصد برابر ديگران است. و تبعات غير مستقيم جنگ چه بسا بسيار دردآورتر براى زنان است. فرداى هر جنگى تعداد زنان بى‌شوهر و بى‌برادر و بى‌پسر را بشماريد تا بزرگى اين درد را در هر جامعه‌اى ببينيد. در کنار آن رنج‌آورتر از اين پديده مى‌توانيد تصور کنيد حال مادرى را که پسرش را کور، بى‌دست، بى‌پا و معلول بيابد؟ يا تا آخر عمر مجبور باشد از شوهر معلول‌اش نگه‌دارى کند و تا آخر عمر خون بگريد. در مورد تبعات اقتصادى و معيشتى نيز آن قدر روشن است که نيازى به گفتن نيست!
پس زنان اين نيروى عظيم اجتماع اينان که نيمى از جامعه‌اند يکى از بزرگ‌ترين معترضان فعال به جنگ را بايد تشکيل دهند . زنان بايد پيشقراولان اعتراض به جنگ باشند.
اقليت‌هاى قومى و مذهبى هر جامعه‌اى که همواره به چشم بيگانه و "ديگر"ى به آنان نگريسته شده است. هم‌واره به بهانه تجزيه‌طلبى و بيگانه بودن و …. سرکوب شده‌اند. هم‌واره در پس تمام جنگ‌ها همواره شعارهاى غيرتمندانه و البته دروغ و انتزاعى دفاع از وحدت ملى، دفاع از تماميت کاذب ارضى، دفاع از منافع ملى؟! و… بين قوميت‌هاى مختلف، مليت‌هاى مختلف و نژادها و مذاهب گوناگون جنگ و درگيرى ساخته شده است. هم‌واره براى دادن نشانى دروغين از دشمن، دشمنان واقعى بشريت از اين اقليت‌ها به عنوان دشمنان کليت انتزاعى هر جامعه‌اى نام برده‌اند. در پس تمام جنگ‌ها شعارهاى ملى و قومى و بعضا مذهبى وجود دارد. براى اتمام جنگ بايد اين شعار هاى دروغين را افشاء کرد و اين وظيفه بر دوش فعالين اين بخش از جامعه است. اقليت‌هاى قومى و مذهبى اگر خواهان حقوق و آزادى برابر بين تمام انسان‌ها وراى اين هويت‌سازى‌هاى دروغين هستند بايد وراى هر "بودن" ديگرى تنها بر انسان بودن خود و انسان‌های ديگر تاکيد کنند. اقليت‌هاى قومى و مذهبى نيز در صفوف دشمنان جنگ قرار دارند.
جوانان به عنوان بزرگ‌ترين تشکيل‌دهنده بدنه مسلح و نظامى در هر جامعه و در هر جنگى هميشه در خط مقدم کشتارها حضور دارند و سريع‌ترين و اوليه‌ترين ضربات هر جنگى مستقيما به آنان وارد مى‌شود. آنان در سال‌هاى ابتداى زندگى‌شان يا کشته مى‌شوند و از زندگى محروم و يا معلول مى‌شوند و تا آخر عمر با زجر و درد زندگى مى‌کنند. اين امور در حالى‌اند که هيچ نقشى در تصميم‌گيرى‌هاى سياسى، نظامى و از همه مهم تر اقتصادى بالايى‌ها در مورد جنگ ندارند. اينان قربانيان زياده‌خواهى و دعواهاى بالايى‌ها و بزرگ ترها مى‌شوند. جوانان هميشه به بهانه جنگ در سنينى که بايد عشق و دوستى، بوسه و گل را تجربه کنند کينه و نفرت، خمپاره و گلوله را تجربه مى‌کنند.
در فرداى جنگ نيز بعد از تخريب زيربناهاى زيست اقتصادى و اجتماعى و همچنين نابودى بخش اعظمى از نيروى انسانى، ديگر آينده چندان روشنى براى اين جوانان قابل تصور نيست!
و اما کودکان اين بزرگ قربانيان کوچک جنگ! اينان که در زمان جنگ به جاى آن که بادبادک‌ها را در هوا ببيند و شاد شوند اف ١۶را در هوا مى‌بينند و مى‌ترسند.اينانى که به جاى صداى رودخانه و گنجشک‌ها با صداى رگبار و تک‌تير تانک‌ها از خواب برمى‌خيزند. اينانى که زمان بازى در پارک‌ها و خيابان‌هاى شهر را، در زيرزمين‌ها و پناه‌گاه‌ها از ترس بمب و موشک به‌سر مى‌برند. اينانى که در جهان هيچ قدرت تصميم‌گيرى ندارند اينانى که آينده و زندگى‌شان در دستان آن بزرگ‌ترهاى سودپرست و سرمايه‌سالارشان است. نمى دانم جواب اينان را چه کسى مى‌خواهد بدهد؟ جواب کودکى که ديگر پدرش را نخواهد ديد. جواب کودکى که مادرش را بدون چشم و بدون دست مى‌بيند. جواب کودکى که اسباب بازى و عروسکش را در زير خروار ها خاک خانه‌ى ويرانش شده‌اش خواهد جست! بياييد تمام تفنگ‌هاى اسباب بازى را از کودکان بگيريم و نابود کنيم. جنگ بازى نيست. جنگ يک بازى جدى با زندگى انسان هاست.
کودکان را از همان کودکى بايد براى مبارزه با هر جنگى تربيت کرد کودکان را بايد دشمنان جنگ تربيت کرد!
و اما بزرگ‌ترين ضررکننده جنگ‌ها و در عين حال موثرترين نيرويى که مى‌تواند صلح پايدار و جاويدان را براى خود و در عين حال تمام بشريت به ارمغان بياورد همانا طبقات محروم و تهى‌دست هر جامعه به طور عام و طبقه‌ى کارگر به‌طور خاص مى‌باشد. محلات فقيرنشين شهرها راحت‌ترين نقاط براى بمب‌باران هستند. بيشترين کشته‌ها و معلولين هر جنگ از اين گروه هستند. بيشترين انسان‌هايى که در ميدان‌هاى جنگ با تبليغات و تهييج دروغين و يا به اجبار به عنوان سربازان از جان گذشته!؟ !؟ رفته‌اند از اين طبقه هستند. از طرف ديگر اينان چون توان مالى ندارند نمى‌تواننداز صحنه جنگ‌ها بگريزند و يا آينده‌اى براى خود در فرداى جنگ دوباره بسازند. اينان پياده نظام ارزان قيمت و مفت و مجانى سرمايه‌داران در تمام عرصه‌هاى زندگى هستند که در عرصه جنگ اين امر نمود عريان‌تر و وحشى‌ترى به خود مى‌گيرد.
از طرف ديگر هم‌واره به بهانه جنگ اندک حقوق کارگران که دست‌آورد صدها سال مبارزه بى‌امان اين طبقه بر ضد سرمايه‌دارى بوده است از آنان به راحتى سلب مى‌شود. به بهانه شرايط ويژه جنگى اين اندک مزدشان را هم کم مى‌کنند و يا حتى بعضا بايد بدون مزد در راه ميهن و مقدسات "بخوانيد منافع اندک سرمايه‌داران قدرتمند" کار کنند. به بهانه خطر منافع ملی"بخوانيد منافع اقليت سرمايه دار جامعه" به بهانه خطر بر ضد کشور و تماميت ارضی "بخوانيد خطر براى تماميت قدرت بالايى‌ها" و هزاران دروغ ديگر از حق هرگونه اعتصاب و يا اعتراض براى بهبود اندک وضع شان محروم مى‌شوند و هر صداى کوچک اعتراض‌شان وحشيانه‌تر از گذشته ساکت مى‌شود. در اين شرايط با انگ وابستگى به دشمن خارجى حمله‌کننده به مام ميهن عزيز!؟!؟ مواجه مى‌شوند. همواره کارگران دو جامعه را اين سرمايه‌داران که برخلاف ظاهرشان در تحليل نهايى جهانى مى‌انديشند چون سرمايه مرز ندارد به جان هم مى‌اندازند تا از خطر اتحاد آنان که منافع کثيف سرمايه‌داران را به خطر مى‌اندازد جلوگيرى کنند تا کارگران دشمن واقعى خود را که مرز هم ندارد نشناسند.
اما از آن طرف همين کارگران قدرت شگفت‌انگيزى هم دارند. اينان شريان توليد جامعه را در دست دارند و تامين‌کننده‌ى نيروى انسانى اين جامعه هستند. اگر کارگران به آگاهى واقعى و وحدت لازم بين طبقه خود برسند و منافع انسانى را جايگزين تمام اين شعارهاى رنگ رو رفته و دروغين سرمايه‌داران بکنند آن‌‌گاه است که با توقف چرخ‌دنده‌هاى اقتصادى و نظامى هرجنگى مى‌توانند صلح پايدارى را براى بشريت به ارمغان بياورند. مى‌توانند با گرفتن قدرت از دست قدرت‌مدارن هر قدرتى را بى‌معنا سازند. قدرت واقعى در بازوان اينان و در آگاهى و وحدت کارگران سرتاسر جهان است.
حال بياييد با هم براى چند لحظه هم که شده تصور کنيم "مى‌دانم شايد حتى تصور کردنش هم براى‌مان هم سخت باشد و هم با قوانين موجود در جهان سرمايه‌دارى جرم. اما لااقل اين تصور غير ممکن نيست"
کارگران کارخانه‌هاى اسلحه‌سازى در سرتاسر جهان دست از کار بکشند و اسلحه توليد نکنند. همچنين شريان توليد و ابزارهاى توليد هر جامعه را خود در دست گيرند و مديريت کنند و منفعتش را به نسبت درست و عادلانه به کل جامعه برسانند! جوانان حاضر در جبهه‌هاى جنگ اسلحه‌ها را بر زمين بگذارند و از پشت سنگرهاى‌شان به دشت بيايند و يکديگر را در آغوش گيرند و به جاى گلوله به هم گل بدهند. زنان به فرزندان خود به جاى کينه از ديگرى درس عشق به انسان‌هاى ديگر را ياد بدهند. کودکان در کوچه‌هاى شهر و مدرسه‌ها به جاى سردادن شعار هاى مرگ بر اين و مرگ بر آن سرود دوستى و انسانيت بخوانند. تمام انسان ها وراى قوميت، مليت، نژاد، مذهب، رنگ و.... دست در دست هم پرچم‌هاى سفيد به دست و گل‌هاى سرخ بر دهان به خيابان‌ها بريزند. آن گاه است که مى‌خواهم قدرتى را ببينم که ياراى مقابله با اين سيل خروشان انسانيت را داشته باشد؟!!!!!!!!!!
جنگ محصول دعواى قدرت عده‌اى معدود است.. اما صلح نه موهبتى آسمانى و مقدس بلکه تلاش تک تک انسان‌هاى زمينى و معمولى همين جهان است. صلح محصول قدرت ما انسان‌هاى معمولى و بى‌سرمايه و بى‌قدرت، در نفى قدرت آن قدرت‌مداران اندک است.
پس بياييم همه با هم فرياد زنيم صلح را! بياييم روز قطعى جدال را بر پا سازيم. بياييد آخرين رزم خويش را بکنيم براى صلح تا بناى صلح جاودان را نهيم!
به بهانه : + و ++

تولید

armansorkh — Mon, 30 Jun 2008 23:41:18 GMT

"...هنگامی که ثروت از قالب محدود بورژوایی عاری شود؛ آیا ثروت چیزی جز کلیت نیازها ، ظرفیت ها ،لذتها خواهد بود که از طریق مبادله همگانی ایجاد می شود؟مگردر این حالت ثروت چیزی جز تسلط به تمام بالیده ی انسان بر نیروهای طبیعی (طبیعت به معنای خاص و طبیعت بشری )است؟یعنی به کار گرفتن مطلق امکانات بدون هیچ فرض دیگری جز زمینه تحول پیشین ،یعنی تحول همه نیروهای انسانی به عنوان هدفی در خود بی آنکه با ملاک از پیش تعیین شده ای اندازه گیری شود؟مگر نه این است که انسان فقط از جنبه ای خاص به باز تولید خود نمی پردازد بلکه کلیت خود را باز تولید می کند؟مگر نه این است که انسان می کوشد در حد چیزی که شده است باقی نماند بلکه در حرکت باشد؟...."

کارل مارکس ، گروندریسه

داشتم زیر و رو می کردم یادداشتهایم را که به سطور بالا بر خوردم...و نکته ای توجهم را جلب کرد؛تولید!

حیوانات هم تولید می کنند!اما فقط وقتی نیاز فوری به تولید دارند...اما آدمها حتی وقتی فوریت جسمانی وادارشان نمی کند ،تولید می کنند!یعنی من با پرورش شخصیت فردی ام ،آن چیزی را محقق می کنم که عمیقآ با دیگران شریکم!و فرآورده من عبارت است از هستی من برای دیگری !و این سرچشمه آزادی ماست.

اما در جامعه طبقاتی اشیایی را که اکثریت مردان و زنان آفریده اند اقلیتی تصاحب می کنند که وسایل تولید متعلق به آنهاست!و آنجا دیگر تو قادر نیستی خود را در جهانی که خود آن را آفریده ای بازشناسی....

پ .ن.

۱- اگر بازوی تو مردانه در پیکار می جنگد

مترس از مرگ

مترس از جنگ!.....

باز میگردم

armansorkh — Sun, 29 Jun 2008 14:48:18 GMT

از من به شما نصیحت از هرجایی ADSL میگیرید از پارس آنلاین نگیرید یک هفته است از من ۶۷۵۰۰ تومان پول بیزبون گرفتند انگار نه انگار که باید اکانت من را تمدید کنند خلاصه امروز با کلی دعوا و کلکل قول دادند که از فردا ظهر اینترنت من وصل بشه .
تازه جالب اینجاست که به تشخیص خودشان به جای من تصمیم گرفتند که اشتراک من را از سرعت ۱۲۸ کیلو بایت با محدودیت ۳ گیگ دانلود با تمدید یک ماهه به سرعت ۱۲۸ کیلوبایت با محدودیت ۸ گیگ دانلود ارتقا دهند با تمدید ۳ ماه و برای من صورت حساب ۶۷۵۰۰ صادر کرده به جای ۲۰۰۰۰ تومان صورت حساب که آن را هم پرداخت کردم. هنوز هم که هنوز اینترنت من وصل نیست .